Boris 2.2

Het deed nog een beetje pijn toen Boris op stond. Twee honderd nogwat down the drain... Zoveel had hij niet eens meer en maar beter dat het niet bij de hotel eikels op zou komen om zijn krediet na te gaan.
Terwijl Boris terug naar zijn kamer liep geneerde hij zich lichtelijk voor het rinkelen van de plastic tas. De receptie jongen attendeerde Boris op een net binnengekomen envelop. Boris liep heviger zwetend dan de afkoelende biertjes de lift in en scheurde de envelop open terwijl de deuren sloten. Slechts een sleutel met het nummer 3734 zat er in.
De metro zat vol. Vol met werklui. Vol met zwervers. Vol met de vrijdag. Boris rook zichzelf en vroeg zich af wat hij met deze meute nog gemeen had. Hoe had hij het zover laten gaan. Nog twee haltes en hij kan roken.
De Arena boulevard is beladen met Robbie Williams fans, concertgangers en erger tuig. De rij doet het kleine restje moed in Boris' schoenen zakken en met kordate passen lopt hij naar de VIP ingang.
'Meneehr!',schreeuwt de security.
'Je ziet toch dat ik aan het werken ben!' en mompelt er achteraan 'vuile kut aap'.

'Mag ik jouw bandje zien?'
'Die heb ik nog niet gehad, kom pas net binnen. Dat ZIE je toch?'
'Dit is niet de personeelsingang. Wie is je leidinggevende?'
Terwijl Boris zich afvraagt waarom ze dit soort systemen niet in verre landen snappen, grijpt hij de deuraap bij de lapel. 'PAS OP!' De aap kijkt om en Boris hoekt hem op zijn slaap. Door alle herrie valt het niet eens op en snel doorlopend zoeft Boris de trap op.
Boris is binnnen, wat nu? Hij kijkt verdwaald om zich heen naar de pretentieuze laffe half mensen, dertigers. Op zoek naar drank. Terwijl hij zijn biertje besteld komt er plots een dame naast hem staan.
"Hoi Boris, ik ben blij dat we je gevonden hebben. Vince zit op het balkon, kom."
Boris dacht na... wie is deze chick en waar ken ik haar van... EN HOE KENT ZE MIJ!?
Zonder zijn vragen te kunnen beantwoorden neemt de dame Boris bij de arm mee naar een hoekje van de loge. Een man in een flamboyant doch mistroostig pak wenkt hen. 'Ah mooi. Died heeft je al gevonden. Ga zitten.'
Tiet? Het zijn er toch twee, denkt Boris, dat moet je haar toch nageven. Al denk ik dat ik haar herken uit mijn betere jaren.

Vince gaat door: "Ik zal meteen to the point komen. Ik heb twintig jaar lang met Jur samengewerkt. In de laatste jaren dat ik m zag had ie t veel over jou. Ik moest zelfs de sleutel geven die je inmiddels hebt ontvangen indien ik twee jaar niets meer van hem zou horen."

Boris verstijfd. Neemt een flinke slok van z'n bier, haalt de acteur in zichzelf naar boven, gooit zijn wenkbrouwen omhoog en zegt:
"Jij weet waar Jur is!?" Verwontwaardigd beantwoord Vince "Ik hoopte dat jij het zou weten." Hierbij begint de regie de lichten te dimmen en klinkt er een oorverdovend gejoel.
"Het laatste dat ik hoorde was dat jullie een akkerfietje hadden en naar het zuiden zijn vertrokken" vervolgde Vince. "Sindsdien hebt ik niets meer gehoord. Niets. Waar is hij nu? Is hij weer met de Baron gaan werken?"
Een knal op het podium doet Boris verstikt opkijken. Zichzelf herpakkend kijkt hij Vince lijzig aan 'Na Portugal heb ik hem niet meer gezien'. Gelijk had Boris spijt van deze bekentenis.
Vince wendt zijn blik mistroostig af en poogt 'maar je weet wel waar hij heen is toch?'
'Je kent Jur. Altijd voorzichtig.' Bijna altijd, dacht Boris.
'Precies! Daarom werkte het altijd en daarom moet ik hem vinden' schreeuwt Vince zonder dat Died het kan horen. Robbie is in volle gang en het publiek lijkt te snappen waar de nummers over gaan.
Vince staart afwezig naar het podium, verzonken in gedachten. Boris waagt zich een blik op de dame te werpen aangetrokken door haar geur. Died, Tiet? Dat haar vader houthakker was is wel duidelijk.