Boris and the Blade: Geef me godverdomme een peuk!

Een propere broodjes tent. Een paar kleine straatjes links-rechts-links en ze hadden er een gevonden.

"Dit ziet er goed uit" Had Jur gezegd.

Half kokhalsend besloot Boris dat het inderdaad de ideale tent was om zijn kater proberen weg te werken. Boris was het ondertussen allang gewend. Hij wist exact wat hij nodig had. Normale mensen zouden op dit niveau van brakheid hun bed niet uit durven te komen. Maar Boris wist dat hij erop uit moest, een tent zou zoeken met de juiste broodjes, verse sap en wat peuken.

Peuken... Boris had uberhaupt niks in zijn zakken zitten.

"Heb jij n peukie voor me?" Vroeg Boris aan Jur.

"Gast... ik sleep je verdomme van Amsterdam naar Lissabon, betaal alles, leg je op een bed, betaal godverdomme je ontbijt... en dan ga je nog om peuken vragen ook!?"

"GEEF ME GODVERDOMME EEN PEUK" Boris wist heel goed wat hij nodig had, en niet veel zou hem stoppen om dat te krijgen. Nu wilde hij een peuk, dus nu zou er een regelen ook.

Jur, die Boris zijn situatie goed herkende, wist dat hij nu de 'power-position' had. En Jur hield wel van een grapje. "Gozert, die peuk kan je op je buik schrijven, ik heb alles al voor je betaald, je gaat maar lekker de straten af voor die kutpeuk van je" Dit zei Jur terwijl hij zelf twee peuken pakte, waarvan hij er eentje aan stak.

"Ik ga nu godverdomme een peuk regelen ook." Zei Boris. Hij liep de broodjeszaak binnen en riep, voor zover mogelijk luidkeels:"which one of you people has a fucking cigarette for me!?". Iedereen keek Boris stomverbaast aan alsof hij zimbabwiaans sprak. De barman daarintegen haalde een pakje uit zijn zak en tikte er een kort, filterloos sigaretje uit voor Boris. "There you go man, enjoy it." zei hij.

Boris liep voldaan de winkel uit. 'Wat een held' dacht Boris bij zichzelf. 'Die gast begrijp het gewoon, hij ziet dat ik een peuk nodig hebt, dus hij gunt mij er een.... godverdomme ik zou hem duidelijk moeten maken hoe dankbaar ik hem wel niet ben'.

Boris and the blade; Volume II...

Ja daar lag hij dan, met alcohol van verschillende landen die op hem inwerkten.
Niets kwam te boven, beven was alles dat zijn lichaam hem verzocht.

'Jur...' vroeg hij half,'hoe zijn we hier?'

'Flugzeug' antwoordde zijn metgezel blij.

'oke', meer wist hij niet uit te brengen. Hij zat immers in een hotelkamer, als dit zich een hotel noemen mocht. De rolgordijnen verrieden al een kabaal waar weinig DJ's tegenop gewassen zijn, en dus een locatie in de binnenstad.

'Waar zijn we precies?' vroeg de onwetende.

'Hartje Lissabon, plein van de 'restauradores', zullen we zo gaan ontbijten? Ik heb knallende honger.'

'Is goed. Heb je geld?'

'Haha, ja wat dacht jij dan?' retoreerde Jur, alsof iemand vroeg waar ijsklontjes van gemaakt waren. 'We hadden die pa van Didi goed te pakken gistere, echt niet normaal. Die gast had niet eens door wat hem bekwam. Die elite ook... Al dat contant geld op zak, waarvoor? Alles doen ze toch al met hun AmEx...' beklog Jur zich, al flappende met de paarse euro's.'Haha, als ze hun dochter maar hebben!'.

'Het was nog erger om je op het vliegtuig te krijgen dan het kopen van kaartjes met contanten.'

Boris moest even denken -het deed hem pijn- en dus stopte hij en liet zijn metgezel aan het woord.

'Je vroeg of de gate-pipo wel zijn moeder kende en of hij een of ander boek over de heersende laag kende. Wat een gelul, het kostte ons bijna de vlucht. Hij was echt pissed en waarschuwde mij voor de portugezen die minder goedgezind waren. wat een gezeik. Kom we gaan. Neem je shit mee want ik heb geen zin de rekening te betalen, wie weet hoe lang we hier nog op moeten teren...'

Met deze woorden verlieten ze de ruimte en gingen zitten aan een winderig -doch warm- terras.

Wat een ontwaken...

Nieuwe album Digitalism

Staat gewoon op luisterpaal, dus dat is HIER te beluisteren hoor!

LATOR

Oja, crystal fighters zijn een best aardig bandje

Boris and the blade; Volume II

1 uur ‘s middags. Boris werd liggend op een voor hem nog onbekende bank wakker. “Waar ben ik?”

‘Je bent in een buitenwijk van Lissabon, B.’ Zei Jurr, ‘Hier, neem n whiskey, dat zal je goed doen’

Boris was op dit moment nog totaal verward. Wanneer zijn we naar Portugal gegaan, WAAROM zijn we naar Portugal gegaan? Vragen die bij Boris meteen naar boven kwamen.

‘Whiskey, right… sure, waarom niet. Heb je er nog een peuk bij?’

Jurre tikte een sigaret uit zijn pakje en gaf deze aan Boris. Even zocht Boris naar een aansteker, maar na een korte blik op de salontafel zag hij dat hij kon kiezen uit drie. Even rechtop zitten, peuk aansteken, whiskey atten, en slip back to reality.

‘Hoe the fuck zijn we in Lissabon!?’ vroeg Boris.

‘Ok gast, de afgelopen 24 uur zijn misschien een klein raadsel voor je, maar de shit in Amsterdam liep uit de hand. Ik wist dat we hoe dan ook het land uit moesten. Logisch dus dat we naar Schiphol gegaan zijn en dat ik ons op de eerste de beste vlucht hierheen heb geboekt. Jij was behoorlijk fucked up dus ik heb je meegesleurd. Ik denk dat je zo’n 12 uur van de wereld bent geweest tot ik je in dit bed heb gelegd.’

Boris probeerde zich afgelopen nacht tevergeefs te herinneren. Helaas moest hij constateren er echt geen enkele fuck meer duidelijk was…

Moi,

j'adore musique a la DEZE

denk dat jullie t ook wel leuk vinden. Luisterpaal is sowieso fucking chill.