Ja daar lag hij dan, met alcohol van verschillende landen die op hem inwerkten.
Niets kwam te boven, beven was alles dat zijn lichaam hem verzocht.
'Jur...' vroeg hij half,'hoe zijn we hier?'
'Flugzeug' antwoordde zijn metgezel blij.
'oke', meer wist hij niet uit te brengen. Hij zat immers in een hotelkamer, als dit zich een hotel noemen mocht. De rolgordijnen verrieden al een kabaal waar weinig DJ's tegenop gewassen zijn, en dus een locatie in de binnenstad.
'Waar zijn we precies?' vroeg de onwetende.
'Hartje Lissabon, plein van de 'restauradores', zullen we zo gaan ontbijten? Ik heb knallende honger.'
'Is goed. Heb je geld?'
'Haha, ja wat dacht jij dan?' retoreerde Jur, alsof iemand vroeg waar ijsklontjes van gemaakt waren. 'We hadden die pa van Didi goed te pakken gistere, echt niet normaal. Die gast had niet eens door wat hem bekwam. Die elite ook... Al dat contant geld op zak, waarvoor? Alles doen ze toch al met hun AmEx...' beklog Jur zich, al flappende met de paarse euro's.'Haha, als ze hun dochter maar hebben!'.
'Het was nog erger om je op het vliegtuig te krijgen dan het kopen van kaartjes met contanten.'
Boris moest even denken -het deed hem pijn- en dus stopte hij en liet zijn metgezel aan het woord.
'Je vroeg of de gate-pipo wel zijn moeder kende en of hij een of ander boek over de heersende laag kende. Wat een gelul, het kostte ons bijna de vlucht. Hij was echt pissed en waarschuwde mij voor de portugezen die minder goedgezind waren. wat een gezeik. Kom we gaan. Neem je shit mee want ik heb geen zin de rekening te betalen, wie weet hoe lang we hier nog op moeten teren...'
Met deze woorden verlieten ze de ruimte en gingen zitten aan een winderig -doch warm- terras.
Wat een ontwaken...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten