zondag 31 december 2017
Hier nog eentje om het jaar mee af te sluiten
state of the nation by Gui
en om te vieren dat dit het op een na beste blogjaar is geweest, cheers!
vrijdag 22 december 2017
Boris 2.4
Boris draaft de entree van het Waldorf Astoria binnen en gaat linea recta naar de balie. 'Zijn er nog berichten binnen gekomen?'
'Helaas meneer Blade, er is wel om u gevraagd in de lounge. De heren vroegen of u een kaartje kwam leggen.' Legde de jongedame uit en vroeg vriendelijk 'kan ik verder iets voor u betekenen?'
Voordat ze haar zin had afgemaakt had Boris n'avond gezegd en liep verder naar de lift. Hij plofte in een hoek en werd naar de 12e getakeld. Om zijn schouders te ontlasten stak hij zijn handen in zijn weer aangetrokken jas. Toen de deuren opengingen, wilde hij net een gevonden bonnetje achterover gooien maar aarzelde en keek. Het was een opgevouwen rode post-it met een krullerig handschrift.
Boris las het briefje en merkte niet dat de deuren weer sloten. Hij slikte en verloor even zijn evenwicht.
Met een ram op de knop gingen de deuren weer open en Boris liep mechanisch naar zijn kamer toe. Daar pakte hij de eerste de beste fles en schonk een korstig soepkommetje half vol. Cointreau met stukjes prei. Misselijk zakte Boris weg in een onrustige slaap.
'Helaas meneer Blade, er is wel om u gevraagd in de lounge. De heren vroegen of u een kaartje kwam leggen.' Legde de jongedame uit en vroeg vriendelijk 'kan ik verder iets voor u betekenen?'
Voordat ze haar zin had afgemaakt had Boris n'avond gezegd en liep verder naar de lift. Hij plofte in een hoek en werd naar de 12e getakeld. Om zijn schouders te ontlasten stak hij zijn handen in zijn weer aangetrokken jas. Toen de deuren opengingen, wilde hij net een gevonden bonnetje achterover gooien maar aarzelde en keek. Het was een opgevouwen rode post-it met een krullerig handschrift.
Boris las het briefje en merkte niet dat de deuren weer sloten. Hij slikte en verloor even zijn evenwicht.
Met een ram op de knop gingen de deuren weer open en Boris liep mechanisch naar zijn kamer toe. Daar pakte hij de eerste de beste fles en schonk een korstig soepkommetje half vol. Cointreau met stukjes prei. Misselijk zakte Boris weg in een onrustige slaap.
donderdag 21 december 2017
woensdag 20 december 2017
choo choo, vroem vroem mofo!
Want je weet zelluf, misschien haal ik chinees, misschien haal ik pizza, vroem vroem..
Deze special is een ode aan de Meistro.
maandag 18 december 2017
Boris 2.3
Vince en Boris trekken wat verhalen uit de oude doos. Died kan het gesprek niet verstaan maar houdt zich bezig met het kijken naar het publiek. Het lijkt er zelfs op dat ze de naaste omgeving scant waarbij ze haar blik vaak op Boris laat vallen. Het publiek gaat even zo hard uit z'n dak dat de mannen hun gesprek staken. Boris' nekhaar gaat overeind staan. Hij ruikt onraad. Kut! Died werpt een waarschuwende blik op Vince en Boris houdt zich nog net in bedwang om niet om te kijken. Zaklantarens flitsen langs en Boris probeert weg te glippen. Hij voelt Died's hand aan zijn jas maar Mr. Blade is niet voor een gat te vangen. Vijf securities gaan net naar de andere kant van het balkon als Boris zo onopvallend mogelijk naar de trap loopt. Hij kijkt nog even naar Vince die hem vragend aankijkt. 'We spreken elkaar' gebaart B. Trappenhuis, wegwezen. Van bovenaf ziet hij dat de uitgang gesperd is door een groep bewakers, politie en een afgezette donkere plas. Zuchtend loopt hij naar een tussenverdieping waar een deur zit die niet is gemaakt om op te vallen. Als een slang glipt hij door de zware deur. Zachtjes sluit hij deze en ziet aan het einde van de gang een man met kabels om zijn arm weglopen. Hij droeg een donkere hoodie. 'Beter', mompelt Boris en trekt zijn jas uit en rolt hem onder zijn arm. De donker grijze pullover stelt hem enigszins gerust. Met kordate passen loopt hij door de inmiddels stille gang. Bij de tweede kruisende gang ziet hij een lift en gelukkig ook wat onderdelen van een drumstel. Boris drukt op het liftknopje en pakt een bekkenstatief zonder het gade te slaan.
De stilte in de gang wordt doorbroken als de deur naar het trappenhuis open gaat. De schuifdeuren blijven dicht en Boris rammelt nog eens op de liftknop. Voetstappen komen dichterbij en Boris probeert te kijken alsof hij al dertien uur gear heen en weer loopt te sjouwen. Drie jonge gasten met walkies in de hand komen om de hoek gelopen en vertragen hun pas als ze de lift benaderen. '...had ik al gezegd. Haal zo iedereen van achteren,' snauwt de kortste van het stel. De lift gaat eindelijk open en Boris krijgt bijna een beroerte van het felle licht. Met z'n vieren stappen ze de gigantische goederenlift binnen. Het bedieningspaneel zit het dichtst bij Boris en hij drukt bijna op BG als de kleine man ingrijpt 'eerst gaan we naar 5. Had je maar de trap moeten nemen.' en drukt op 5. De twee anderen kijken gegeneerd weg en Boris mompelt '...ik doe ook m'n werk maar...'
Als de deuren sluiten voelt B dat hij wordt bekeken. Een van de anderen schraapt zijn keel om een vraag aan te kondigen als een bericht binnenkomt. 'Kggggg, JP, ze hebben de beelden, hoor je mij?' De kleine pakt zijn walkie en antwoordt, 'kom er nu aan. Is Ben daar al?'
'Ben heeft iemand op het balkon, met versterking.' De beveiligers kijken elkaar veel betekenend aan. De deuren gaan open en ze keuren Boris geen blik meer waardig.
Na wat lijkt op een eeuwigheid komt B beneden aan, zet het statief ergens tegen een muur en loopt achter een groepje roadies die buiten een peuk opsteken.
Aan de overkant van het plein duikt hij een taxi in en hees komt er uit 'Astoria, en snel een beetje.'
De stilte in de gang wordt doorbroken als de deur naar het trappenhuis open gaat. De schuifdeuren blijven dicht en Boris rammelt nog eens op de liftknop. Voetstappen komen dichterbij en Boris probeert te kijken alsof hij al dertien uur gear heen en weer loopt te sjouwen. Drie jonge gasten met walkies in de hand komen om de hoek gelopen en vertragen hun pas als ze de lift benaderen. '...had ik al gezegd. Haal zo iedereen van achteren,' snauwt de kortste van het stel. De lift gaat eindelijk open en Boris krijgt bijna een beroerte van het felle licht. Met z'n vieren stappen ze de gigantische goederenlift binnen. Het bedieningspaneel zit het dichtst bij Boris en hij drukt bijna op BG als de kleine man ingrijpt 'eerst gaan we naar 5. Had je maar de trap moeten nemen.' en drukt op 5. De twee anderen kijken gegeneerd weg en Boris mompelt '...ik doe ook m'n werk maar...'
Als de deuren sluiten voelt B dat hij wordt bekeken. Een van de anderen schraapt zijn keel om een vraag aan te kondigen als een bericht binnenkomt. 'Kggggg, JP, ze hebben de beelden, hoor je mij?' De kleine pakt zijn walkie en antwoordt, 'kom er nu aan. Is Ben daar al?'
'Ben heeft iemand op het balkon, met versterking.' De beveiligers kijken elkaar veel betekenend aan. De deuren gaan open en ze keuren Boris geen blik meer waardig.
Na wat lijkt op een eeuwigheid komt B beneden aan, zet het statief ergens tegen een muur en loopt achter een groepje roadies die buiten een peuk opsteken.
Aan de overkant van het plein duikt hij een taxi in en hees komt er uit 'Astoria, en snel een beetje.'
zondag 17 december 2017
vrijdag 15 december 2017
woensdag 13 december 2017
Doet denken aan Tony...
Alabama 3 - ain't gonna goa
Nu met quizvraag: Wie gebruikt het sample van wie... of hebben toevallig beide een soortgelijk deuntje gemaakt?
Nu met quizvraag: Wie gebruikt het sample van wie... of hebben toevallig beide een soortgelijk deuntje gemaakt?
zondag 10 december 2017
Boris 2.2
Het deed nog een beetje pijn toen Boris op stond. Twee honderd nogwat down the drain... Zoveel had hij niet eens meer en maar beter dat het niet bij de hotel eikels op zou komen om zijn krediet na te gaan.
Terwijl Boris terug naar zijn kamer liep geneerde hij zich lichtelijk voor het rinkelen van de plastic tas. De receptie jongen attendeerde Boris op een net binnengekomen envelop. Boris liep heviger zwetend dan de afkoelende biertjes de lift in en scheurde de envelop open terwijl de deuren sloten. Slechts een sleutel met het nummer 3734 zat er in.
De metro zat vol. Vol met werklui. Vol met zwervers. Vol met de vrijdag. Boris rook zichzelf en vroeg zich af wat hij met deze meute nog gemeen had. Hoe had hij het zover laten gaan. Nog twee haltes en hij kan roken.
De Arena boulevard is beladen met Robbie Williams fans, concertgangers en erger tuig. De rij doet het kleine restje moed in Boris' schoenen zakken en met kordate passen lopt hij naar de VIP ingang.
'Meneehr!',schreeuwt de security.
'Je ziet toch dat ik aan het werken ben!' en mompelt er achteraan 'vuile kut aap'.
'Mag ik jouw bandje zien?'
'Die heb ik nog niet gehad, kom pas net binnen. Dat ZIE je toch?'
'Dit is niet de personeelsingang. Wie is je leidinggevende?'
Terwijl Boris zich afvraagt waarom ze dit soort systemen niet in verre landen snappen, grijpt hij de deuraap bij de lapel. 'PAS OP!' De aap kijkt om en Boris hoekt hem op zijn slaap. Door alle herrie valt het niet eens op en snel doorlopend zoeft Boris de trap op.
Boris is binnnen, wat nu? Hij kijkt verdwaald om zich heen naar de pretentieuze laffe half mensen, dertigers. Op zoek naar drank. Terwijl hij zijn biertje besteld komt er plots een dame naast hem staan.
"Hoi Boris, ik ben blij dat we je gevonden hebben. Vince zit op het balkon, kom."
Boris dacht na... wie is deze chick en waar ken ik haar van... EN HOE KENT ZE MIJ!?
Zonder zijn vragen te kunnen beantwoorden neemt de dame Boris bij de arm mee naar een hoekje van de loge. Een man in een flamboyant doch mistroostig pak wenkt hen. 'Ah mooi. Died heeft je al gevonden. Ga zitten.'
Tiet? Het zijn er toch twee, denkt Boris, dat moet je haar toch nageven. Al denk ik dat ik haar herken uit mijn betere jaren.
Vince gaat door: "Ik zal meteen to the point komen. Ik heb twintig jaar lang met Jur samengewerkt. In de laatste jaren dat ik m zag had ie t veel over jou. Ik moest zelfs de sleutel geven die je inmiddels hebt ontvangen indien ik twee jaar niets meer van hem zou horen."
Boris verstijfd. Neemt een flinke slok van z'n bier, haalt de acteur in zichzelf naar boven, gooit zijn wenkbrouwen omhoog en zegt:
"Jij weet waar Jur is!?" Verwontwaardigd beantwoord Vince "Ik hoopte dat jij het zou weten." Hierbij begint de regie de lichten te dimmen en klinkt er een oorverdovend gejoel.
"Het laatste dat ik hoorde was dat jullie een akkerfietje hadden en naar het zuiden zijn vertrokken" vervolgde Vince. "Sindsdien hebt ik niets meer gehoord. Niets. Waar is hij nu? Is hij weer met de Baron gaan werken?"
Een knal op het podium doet Boris verstikt opkijken. Zichzelf herpakkend kijkt hij Vince lijzig aan 'Na Portugal heb ik hem niet meer gezien'. Gelijk had Boris spijt van deze bekentenis.
Vince wendt zijn blik mistroostig af en poogt 'maar je weet wel waar hij heen is toch?'
'Je kent Jur. Altijd voorzichtig.' Bijna altijd, dacht Boris.
'Precies! Daarom werkte het altijd en daarom moet ik hem vinden' schreeuwt Vince zonder dat Died het kan horen. Robbie is in volle gang en het publiek lijkt te snappen waar de nummers over gaan.
Vince staart afwezig naar het podium, verzonken in gedachten. Boris waagt zich een blik op de dame te werpen aangetrokken door haar geur. Died, Tiet? Dat haar vader houthakker was is wel duidelijk.
Terwijl Boris terug naar zijn kamer liep geneerde hij zich lichtelijk voor het rinkelen van de plastic tas. De receptie jongen attendeerde Boris op een net binnengekomen envelop. Boris liep heviger zwetend dan de afkoelende biertjes de lift in en scheurde de envelop open terwijl de deuren sloten. Slechts een sleutel met het nummer 3734 zat er in.
De metro zat vol. Vol met werklui. Vol met zwervers. Vol met de vrijdag. Boris rook zichzelf en vroeg zich af wat hij met deze meute nog gemeen had. Hoe had hij het zover laten gaan. Nog twee haltes en hij kan roken.
De Arena boulevard is beladen met Robbie Williams fans, concertgangers en erger tuig. De rij doet het kleine restje moed in Boris' schoenen zakken en met kordate passen lopt hij naar de VIP ingang.
'Meneehr!',schreeuwt de security.
Zonder zijn vragen te kunnen beantwoorden neemt de dame Boris bij de arm mee naar een hoekje van de loge. Een man in een flamboyant doch mistroostig pak wenkt hen. 'Ah mooi. Died heeft je al gevonden. Ga zitten.'
Tiet? Het zijn er toch twee, denkt Boris, dat moet je haar toch nageven. Al denk ik dat ik haar herken uit mijn betere jaren.
Vince gaat door: "Ik zal meteen to the point komen. Ik heb twintig jaar lang met Jur samengewerkt. In de laatste jaren dat ik m zag had ie t veel over jou. Ik moest zelfs de sleutel geven die je inmiddels hebt ontvangen indien ik twee jaar niets meer van hem zou horen."
Boris verstijfd. Neemt een flinke slok van z'n bier, haalt de acteur in zichzelf naar boven, gooit zijn wenkbrouwen omhoog en zegt:
"Jij weet waar Jur is!?" Verwontwaardigd beantwoord Vince "Ik hoopte dat jij het zou weten." Hierbij begint de regie de lichten te dimmen en klinkt er een oorverdovend gejoel.
"Het laatste dat ik hoorde was dat jullie een akkerfietje hadden en naar het zuiden zijn vertrokken" vervolgde Vince. "Sindsdien hebt ik niets meer gehoord. Niets. Waar is hij nu? Is hij weer met de Baron gaan werken?"
Een knal op het podium doet Boris verstikt opkijken. Zichzelf herpakkend kijkt hij Vince lijzig aan 'Na Portugal heb ik hem niet meer gezien'. Gelijk had Boris spijt van deze bekentenis.
Vince wendt zijn blik mistroostig af en poogt 'maar je weet wel waar hij heen is toch?'
'Je kent Jur. Altijd voorzichtig.' Bijna altijd, dacht Boris.
'Precies! Daarom werkte het altijd en daarom moet ik hem vinden' schreeuwt Vince zonder dat Died het kan horen. Robbie is in volle gang en het publiek lijkt te snappen waar de nummers over gaan.
Vince staart afwezig naar het podium, verzonken in gedachten. Boris waagt zich een blik op de dame te werpen aangetrokken door haar geur. Died, Tiet? Dat haar vader houthakker was is wel duidelijk.
vrijdag 1 december 2017
Abonneren op:
Reacties (Atom)