'die Zwarte'

Er was eens een klein, klein boskaboutertje. Zijn naam was Hendrik 'die zwarte' de Witte. Zo zwart was hij niet, maar toch werd hij altijd 'die zwarte' genoemd. Op een dag was die zwarte aan het hupsen over het grote centrale bospaadje. Het grote centrale bospaadje, dat ongeveer even groot is als een omgevallen boom, is het meest beruchte en minst bekende pad in het hele bos. Geen plek om vrolijk op rond te hupsen dus, maar toch was die zwarte lekker aan het fluiten, zingen en hupsen. Totdat daar de grote boze paddenstoel verscheen.

"wat mot dat hier?" zei de grote boze paddenstoel. "Ik ben hier goddomme lekker vrolijk aan het rondhupsen ja! Dus het laatste waar ik zin in heb is zo'n vieze gore ranzige grote boze paddenstoel die mij gaat vragen wat ik hier mot! Opteffen jij!" Reageerde die zwarte en met een rotschop knalde hij de paddestoel van zijn sporen af en stuurde hem het luchtruim in.
Die zwarte huppelde vrolijk verder alsof er niks gebeurt was, tot hij bij de pratende boom kwam. De pratende boom, altijd wijs, altijd gevat en ad rem, zei tegen die die zwarte:"Zooooooooooo dat was kei vet gaaf cool man, zoals je zo die paddenstoel zeg maar zo de lucht in schoot zeg maar man jezus yeah man gaaf, yeah, yeah, ja, echt cool enzo" Die zwarte keek kort en intens naar de pratende boom en zei op coole toon:"Nee boom, ik heb geen shot voor je, ook geen geld, ga een ander lastvallen met je drugsverslaving".

En weer huppelde die zwarte vrolijk verder. En toen was hij beland bij het kleine huisje aan het eind van het grote centrale bospaadje. Het huisje, met drie verdiepingen, vijf zwembaden, 8 garages en 4 voordeuren, was het huisje van bosmeester. De bosmeester is de vader van die zwarte, en sinds die zwarte die zwarte wordt genoemd, is hij niet meer welkom bij zijn pa. Alsof de bosmeester geen zoon wilde hebben die werd vergeleken met zo'n zwarte. Maar daar zou snel verandering in komen... dacht die zwarte bij zichzelf.

En hij liep naar een van de vier voordeuren, hield beiden handen omhoog... draaide zich voorzichtig, langszaam met zijn rug naar de deur toe, hurkte, deed z'n kleine ieniemienie kabouterbroekje uit en scheet zo de hele deurmat vol met kabouterpoep!

"ZO, daar heb je niet van terug he! Stomme bosmeester!"

No my God¿? !

(please wear headphones)

MUTZANG MANG!

Het was een lange dag. Boris zakte in zijn rootkstoel en likte aan zijn glas. de ingedroogde rode wijn deed hem denken aan zijn jongere jaren, toen hij bij was als er een torst om een te afwassen glas was. Na anderhalf jaar te hebben rondgezworven in het zon en crisis overgoten Portikoll beseft hij wat hij niet heeft gemist: huursubsidie, parkeerkaarten, welke wijn er bij het voorgerecht hoort (mits het geen soep is want dan is het uit den boze om er überhaupt iets bij te vragen), hoe vaak je je auto zou moeten wassen en nog meer zulkse nietige dingen. Nu bevindt hij zich in een een klein huisje aan de rand van een pijnbomenbos. been buren, behalve passerende uilen die hem gezelschap houden. Als hij in het dorp komt denk hij bij het passeren van een vrachtwagen aan het enige moment in zijn leven waarbij de klok stilstond. Verder houdt hij zich aan Voltaire's woorden "Il faut cultiver notre jardin".

press 2 for insanity

helaas is er weinig op de jij buis te vinden van ren and stimpy... maar wie wil moet maar met een hdd langs komen