Het was een lange dag. Boris zakte in zijn rootkstoel en likte aan zijn glas. de ingedroogde rode wijn deed hem denken aan zijn jongere jaren, toen hij bij was als er een torst om een te afwassen glas was. Na anderhalf jaar te hebben rondgezworven in het zon en crisis overgoten Portikoll beseft hij wat hij niet heeft gemist: huursubsidie, parkeerkaarten, welke wijn er bij het voorgerecht hoort (mits het geen soep is want dan is het uit den boze om er überhaupt iets bij te vragen), hoe vaak je je auto zou moeten wassen en nog meer zulkse nietige dingen. Nu bevindt hij zich in een een klein huisje aan de rand van een pijnbomenbos. been buren, behalve passerende uilen die hem gezelschap houden. Als hij in het dorp komt denk hij bij het passeren van een vrachtwagen aan het enige moment in zijn leven waarbij de klok stilstond. Verder houdt hij zich aan Voltaire's woorden "Il faut cultiver notre jardin".