F _|: juni 2018

maandag 18 juni 2018

Boris 3.1

Boris zoekt naar de juiste route… Alles is zwart, gitzwart, op een donkerrood lijntje na waarover hij zich kan voortbewegen. Zo nu en dan komt hij een t-splitsing of een kruispunt tegen. Met geen enkele hint of aanknopingspunt van waar deze lijntjes heen zouden gaan. Hij blijft lopen. Links, rechts, links… nog een keer rechts? Waarom loop ik hier en waar loop ik naartoe? Toch maar links. In de verte klinkt een ritmisch geklop. Het kwam van een statige deur. Toen Boris zijn had ernaar uitstak gleed de geornamenteerde deur open en nodigde uit tot een grote kamer. Het was een dinerzaal uit de 18^e eeuw. Een lange eettafel was bedekt met grote zilveren schalen met allerlei exquise hapjes. Pigeon pie, profiteroles, een speenvarken dat zijn tanden had in z’n laatste maal.

Boris stapt dichterbij en zoekt een stoel. Er zijn twee. Beiden aan de uiteindes. Ergens voelt Boris zich niet op zijn plaats aan de rechter kant en loopt naar links. De kaarsen op de tafel flikkeren soms fel terwijl Boris op de barokke zetel plaats neemt.
Uitgehongerd reikt Boris naar een kalkoen wiens poot als een afgedraaide autoband naast ‘m lag. ‘Zo he, die is uitgeploft,’ denkt Boris en terwijl hij zijn tanden in het met vet afdruipende witte vlees wil zetten, ploft de poot in zijn handen uiteen in een dikke paarse rook. Wanneer de dichte mist langzaam uiteen drijft in wazige slierterige vormen, hoort hij een kuchje aan het andere eind van de tafel. Door de rook kan Boris een glimp opvangen van een heerschap tegenover zich. Met een kanten servet neemt de gestalte zijn mond af maar de kaarsen weerhouden Boris van de rest van het gezicht. Als Boris het turen opgeeft, aangestuurd door zijn honger ziet hij dat de ontplofte vogel uitgesmeurd op het dienblad ligt. Wanneer hij zijn blik weer opwerpt is zijn tafelgenoot verdwenen. Twijfelend staat hij op uit zijn stoel en loopt langs een tafel bezaaid met schimmelende, rottende etensresten naar de plek waar zojuist nog iemand zat die verdacht veel weg had van de man die hij had leren kennen als Vince. Aangekomen ziet hij een foetus met een zeer misplaatst volwassen gezicht. Walging welt in hem op en gaat terug naar zijn plaats. Met elke stap die Boris zet lijkt de tafel langer te worden en de kamer meer verlicht. Hij struikelt bijna over zijn smerige sneakers en zijn loshangende trainingsbroek en hoort achter zich een snaterende lach. Boris draait zich gegeneerd om en probeert in een beweging zijn broek op te houden en zich te excuseren maar slaagt in geen van beide. De kaarsen verblinden en het gekakel neemt toe. Boris slaakt een kreet die woede, frustratie, haat en verlossing bevat. Zijn ogen branden.

Wanneer hij de moed verzameld heeft om zijn oogleden langzaam te openen beseft hij zich waar het onaangename gevoel vandaan komt. De zon heeft zich precies op een lijn geschaard met een van de open kiertjes in het rolgordijn en zijn gezicht. Verblind en overwelmd door het felle licht draait Boris zich om in zijn bed. Maar het is a te laat, Boris is wakker en doorslapen om op zoek te gaan naar antwoorden is geen mogelijkheid. Het schip is al verbrand, al vraagt Boris zich af wat de vragen ook al weer waren. Iets knaagt al is het knorren luider en dwingt de seigneur op te staan. Boris heeft moeilijke trek en vreest het ergste: Portugezen konden nogal goed gereformeerde ontbijtjes verzorgen. Kijken of Clarisse de kok al instructies heeft gegeven.

Onderweg naar de keuken gooit Boris wat chloorwater in z’n smoel en poetst zijn tanden. Juffrouw Joaquina is driftig aan het boenen als Mr Blade met een zucht naar de afgedekte tafel kijkt. ‘Clarisse gone?’.
‘Oh Senhor Blades, sim saiu, uh she go. Yu tosta? Pão com algo?’
‘No,no. No!’ Maakt Boris duidelijk als ze welwillend de broodzak tevoorschijn tovert. ‘Laat maar zitten heks’ mompelt hij en stapt naar de voordeur. Zijn bos ligt er nog en ook pakt Boris de Fiat sleutel. Tijd voor een echt ontbijt.

De Panda is lekker warm als Boris de zonneschermen verwijdert en de helling afkachelt. Julius zal wel open zijn, flitst door zijn hoofd. Ja! Kippie! Boris komt ineens op een idee: een halve kip en een wat brood.

zaterdag 9 juni 2018

bam, heel album.

als Boris niet zo stil had hoeven zijn, dan had hij een plaat op gezet. Die plaat was dan van Stevie Ray Vaugn geweest, live at Carnagy Hall

Boris 3.0

In de gang rook het muf. Niet het soort muf van een huis waar al lang geen poetsbeurt was geweest, Deze werd immers wekelijks uitgevoerd. Het was een mufheid van een oud huis. Van een oud pand waar al te veel generaties gegeten hadden. Waar al te veel nieuwjaarsrecepties gehouden waren.

Bij de voordeur stond een tafeltje met kanten kleed. De asbak die ervoor zorgde dat het katoen op zijn plek bleef was zwaar. Kristal waar nooit een peuk of sigaar tegenaan had geleund. Voorzichtig, met het koord als demping, werd er een sleutel in gelegd. De ochtendzon die door de uitgesneden ramen kwam schetste een lange schaduw op het verweerde tapijt dat netjes twee vierde van de gang bedekte.

Voorzichtig slopen Boris’ sokken de trap op. Inmiddels kende hij de trap en gleed omhoog, gebruikmakend van de leuning -op tactische plekken- en van de zijkanten van de treden. Bovengekomen, verloste hij zijn buikje en hield zijn gesp vast. Nou de klink nog. Trekken, draaien en op het einde een zacht duwtje. “This ain’t no place for no hero”. Or was it?

Hij was er bijna. Drie meter was Boris vandaan van ‘the perfect crime’. Clarisse lag er vredig bij, al was het aan de verkeerde kant van het bed. Vijf meter dan toch. Langzaam verdeelde hij zijn gewicht en wurmde zich als een ware Steenheuvel naast zijn adellijke dame.

Boris had de nacht overleefd en hoopte op een laat ontbijt.