Op het
strandlaken lag een aluminium bak met afgekloven botten, blekend ik de zon. Smalend
stond een fles vinho verde tinto ernaast, veilig in de schaduw en wel zeker half
twee derde vol. Boris lag naast beiden maar toch met zijn hoofd dichtbij de
neerslaande golven. Vol gesmikkeld en volmaakt, vol van zichzelf en ook een
beetje zelfvoldaan, kreunde hij van ontspanning. Tijd voor een dutje en dan
zien we het wel.
Na een korte waan
in de dertiende hel, draaide Boris zich naar de kern van de schaduw toe maar begon
de slaap alweer meester te worden. Een paar minuutjes tuurde hij naar de
gekleurde parasol met het gekraai van meeuwen en kinderen als achtergrond. Tijd
voor actie. Besloten doch rustig pakte hij en waggelde naar de Panda. De koelte
van het bos riep hem. Boris bedacht zich dat al zijn handelingen zich vloeiend
opvolgden, met als eindpunt een doel. Een doel, een bulls eye.
Slow-boatend naar
het bos op de berg, het familie terrein van zijn verloofde, gleed mr. Blade
door het licht, traag als een schildpad maar stabiel als wel vier olifanten.
Uit de kofferbak toverde hij een boog en koker vol grijs geveerde pijlen. De
opzichter groette hem vermoeid en ging verder met het verzamelen van dennenappels,
onder het mom van brandpreventie maar met het doel om pitten te oogsten. Rijkdom
lag immers verscholen, welvarendheid in het open.
Boris schoot een
uurtje op de stroman maar miste zijn doel te vaak. De dagen waren hier te lang
en te warm, de nachten te kort. Wat als de nacht twee dagen zouden duren? Zou
hij dan wallen als insignes dragen? Tabi’s kopen en katten bestuderen? Wat nou?!
Vluchten en verdwijnen, wachten in de schaduw van zichzelf? Deze keer schoot
hij het hoofd van de pop in tweeën en voelde een intense misselijkheid over
zich heen komen. In de verte zag hij de opzichter met zijn knecht praten en
misnoegende blikken op hem werpen. Tijd om een ordentelijke schietschijf te
halen: Boris moest oppassen. Paranoia en verdachtmakingen lagen op de loer.
Robin Brood ging terug naar de stad.
