maandag 26 augustus 2019
donderdag 22 augustus 2019
vrijdag 16 augustus 2019
Boris 3.5
Het werd morgen, de hitte kwam op, een wolkje voegde zich aan het schouwspel toe. Stof dwarrelde neer en liet zich zien in de kleine zonnestralen die door de kieren van de houten vensters staken als warme doordringende spiezen.
Boris ontwaakte vanuit een tormentueuze slaap. Danseresjes draaiden nog voor zijn netvliezen rond in schaars licht. De diepe banken leken eindeloos ver te gaan maar de dorst. Zo vaak had hij geprobeerd om een glas water te vragen. Echter kwam de bestelling nooit aan.
Clarisse! Die kon het regelen! Vertraagd draaide hij zich om en stak een almoesvragende arm in de richting van de leegte. Clarisse lag niet naast hem, zweette niet naast hem en snakte niet naar adem. Boris hoeste hard en voelde bij het verdrijven van wat plakjes onverwerkte teer zijn eenzaamheid.
Toen de ogen wat meer licht aan konden, tuurde Boris wat wel een dorstige eeuwigheid leek. De puntjes in het zonlicht verraden het verderf. Hij trok de zak met botten en kak overeind en ervoer de zwaartekracht als nooit tevoren.
‘Tijd voor actie’, dacht B. en zette wat powermetaAal op.
Voor het nummer met de kreisende tieners afgelopen was kwam Borisje gehydrateerd de trap af gestommeld en liep linea recta naar buiten. Daar overviel de warmte en het onverdunde licht hem een paar tellen. De wereld werd helder, hij bleef iets achter.
Auto, airco, zonnebril, koffie.
Het werd arko maar zijn neppe Ray Ban lag als een trouwe tweevoeter op hem te wachten. In een slakkengang tufte hij naar de bakker twee blokjes verderop.
Met koffie, gebak, een garnalen frituurseltje, flesje perenjus en een krant zat hij snel op een leeg en winderig terras.
Boris voelde zich steeds beter en tuurde over de voorpagina: “O seu verão em casa”. ‘Nou dat was ik niet van plan’ dacht Boris. 'Tieft gauw een end op’, hij had zijn humeur en gesteldheid wel weer terug. Tijd voor een uitstapje.
De pompstations waren leeg en druk bezocht maar zijn panda was gelukkig niet dorstig en ook nog eens goed gevuld. Spanje was zelfs schuin te halen maar de reis zou naar het noorden gaan. Bij de Decathlon aan de rand van de stad scoorde hij een donker tentje, cheap matje en een vederlicht slaapzakje. ‘Gerês, here I come.’
Boris ontwaakte vanuit een tormentueuze slaap. Danseresjes draaiden nog voor zijn netvliezen rond in schaars licht. De diepe banken leken eindeloos ver te gaan maar de dorst. Zo vaak had hij geprobeerd om een glas water te vragen. Echter kwam de bestelling nooit aan.
Clarisse! Die kon het regelen! Vertraagd draaide hij zich om en stak een almoesvragende arm in de richting van de leegte. Clarisse lag niet naast hem, zweette niet naast hem en snakte niet naar adem. Boris hoeste hard en voelde bij het verdrijven van wat plakjes onverwerkte teer zijn eenzaamheid.
Toen de ogen wat meer licht aan konden, tuurde Boris wat wel een dorstige eeuwigheid leek. De puntjes in het zonlicht verraden het verderf. Hij trok de zak met botten en kak overeind en ervoer de zwaartekracht als nooit tevoren.
‘Tijd voor actie’, dacht B. en zette wat powermetaAal op.
Voor het nummer met de kreisende tieners afgelopen was kwam Borisje gehydrateerd de trap af gestommeld en liep linea recta naar buiten. Daar overviel de warmte en het onverdunde licht hem een paar tellen. De wereld werd helder, hij bleef iets achter.
Auto, airco, zonnebril, koffie.
Het werd arko maar zijn neppe Ray Ban lag als een trouwe tweevoeter op hem te wachten. In een slakkengang tufte hij naar de bakker twee blokjes verderop.
Met koffie, gebak, een garnalen frituurseltje, flesje perenjus en een krant zat hij snel op een leeg en winderig terras.
Boris voelde zich steeds beter en tuurde over de voorpagina: “O seu verão em casa”. ‘Nou dat was ik niet van plan’ dacht Boris. 'Tieft gauw een end op’, hij had zijn humeur en gesteldheid wel weer terug. Tijd voor een uitstapje.
De pompstations waren leeg en druk bezocht maar zijn panda was gelukkig niet dorstig en ook nog eens goed gevuld. Spanje was zelfs schuin te halen maar de reis zou naar het noorden gaan. Bij de Decathlon aan de rand van de stad scoorde hij een donker tentje, cheap matje en een vederlicht slaapzakje. ‘Gerês, here I come.’
vrijdag 9 augustus 2019
MIA - paper planes
Die prachtige uithalen doen mij toch wel ergens aan Famke Louise denken... vrOEM!!!
Kid Francescoli - Moon
Not sure if repost, artiest wel al eerder voorbij zien komen, maarja gewoon lekker fietsen hierop
Abonneren op:
Reacties (Atom)