Boris 3.3

Het werd donker en Boris was op weg naar huis. Hij kon er maar niet aan wennen dat het zelfs in de zomer vrij vroeg avond werd in dit land. Het zorgde altijd voor een cheeky glimlach. Flitsend onder natriumlampen bedacht hoeveel meer tijd vleermuizen hier konden hoeren en snoeren.

Toen hij de Panda iets verder in de straat parkeerde zag hij in de spiegel hoe de gordijntjes bijna onopvallend weken voor nieuwsgierige ogen. De deur stond op een kier en Boris stapte al draaiend met zijn ogen naar binnen. De huisvrouwtjes waren nog aan het eten in de keuken en keken op alsof ze hem niet hadden verwacht. ‘A senhora Clarisse saiu’. ‘Where?’ vroeg Boris op nonchalante toon terwijl hij een paar vijgen pakte en met afschuw keek naar de varkenshoefjes die als rotsen bij laag tij in de pan lagen. ‘Não sei’, zuchtte het dikke wijf met een zucht en haalde uitgebreid haar schouders op. ‘Nou ja, dan zal ze wel naar het casino zijn gegaan’, dacht Boris. Dat deed ze namelijk wel vaker met vriendinnen voordat ze iets gingen eten. Het betekende ook dat ze daarna nog uit zouden gaan en Clarisse rond 3:00 in coma zou liggen. Perfect, alles liep goed vandaag, of althans, daar leek het wel naar toe te gaan. Met een lange broek aan stapte hij weer in zijn uitstervende Italiaanse bak ellende en tufte naar de andere kant van de stad.

In een klein tentje at hij een visje weg met een kannetje wijn en sprak met een paar vaste gasten. Ondanks dat de oudjes al decennia op dezelfde stoelen hadden doorgebracht hadden ze genoeg te vertellen en lieten de ene anekdote overgaan in de andere. Koffie met een brandewijntje en het werd tijd om naar de club te gaan.

Na een halfuur rijden kwam Boris aan de rand van een slinkend dorp waar de kerstverlichting nog rond het kerkje deed denken aan een spook kermis. De neonlichten van de herenclub gaf een soortgelijk idee maar wie goed keek kon genoeg schuchtere of sluikse figuren binnen zien glippen. Boris stapte uit en op het knarsende grint en stak een peuk op. Naast zijn Panda stonden kleine autootjes met stickers die duidden op inzittende kinderen en verderop zag hij een paar dikkere bakken met vreemde kentekens.

De deuraap groette Boris en knikte toen hij vroeg of Youri er was. Na de lange gang stapte hij de schaars verlichtte zaal binnen waar de danspalen en de led strips achter de flessen alle aandacht kregen. Na een biertje te hebben gehaald liep onze heer door naar een half afgesloten gedeelte en plofte in een ronde bank tegenover twee grote gasten.
‘Ghello Boris, good te see you’, zei de grootste met een stoïcijnse toon.
‘Hi Youri, you wanted to see me?’
‘We have found it for you, no problem. Boss always pleasure to ghelp you.’
Boris nam opgelucht een slok en keek de andere beer aan, ‘You have it here?’
‘No’, antwoordde Youri. Terwijl de andere gast opstond en wegliep. ‘Next week, maybe, gho knows’.
‘Ok, so why did you have me come here? Is there something else?’
‘Boss sends new girls, berry nice new.’ Op dat moment kwamen er twee dames op hoge hakken aan de tafel zitten. ‘Relax my friend, soon you good. Now ghave fun.’
De muziek werd luider en de dames kwamen dichterbij. Boris had nog wel de tijd, alle tijd.