Boris 3.2

Op het strandlaken lag een aluminium bak met afgekloven botten, blekend ik de zon. Smalend stond een fles vinho verde tinto ernaast, veilig in de schaduw en wel zeker half twee derde vol. Boris lag naast beiden maar toch met zijn hoofd dichtbij de neerslaande golven. Vol gesmikkeld en volmaakt, vol van zichzelf en ook een beetje zelfvoldaan, kreunde hij van ontspanning. Tijd voor een dutje en dan zien we het wel.

Na een korte waan in de dertiende hel, draaide Boris zich naar de kern van de schaduw toe maar begon de slaap alweer meester te worden. Een paar minuutjes tuurde hij naar de gekleurde parasol met het gekraai van meeuwen en kinderen als achtergrond. Tijd voor actie. Besloten doch rustig pakte hij en waggelde naar de Panda. De koelte van het bos riep hem. Boris bedacht zich dat al zijn handelingen zich vloeiend opvolgden, met als eindpunt een doel. Een doel, een bulls eye.

Slow-boatend naar het bos op de berg, het familie terrein van zijn verloofde, gleed mr. Blade door het licht, traag als een schildpad maar stabiel als wel vier olifanten. Uit de kofferbak toverde hij een boog en koker vol grijs geveerde pijlen. De opzichter groette hem vermoeid en ging verder met het verzamelen van dennenappels, onder het mom van brandpreventie maar met het doel om pitten te oogsten. Rijkdom lag immers verscholen, welvarendheid in het open.

Boris schoot een uurtje op de stroman maar miste zijn doel te vaak. De dagen waren hier te lang en te warm, de nachten te kort. Wat als de nacht twee dagen zouden duren? Zou hij dan wallen als insignes dragen? Tabi’s kopen en katten bestuderen? Wat nou?! Vluchten en verdwijnen, wachten in de schaduw van zichzelf? Deze keer schoot hij het hoofd van de pop in tweeën en voelde een intense misselijkheid over zich heen komen. In de verte zag hij de opzichter met zijn knecht praten en misnoegende blikken op hem werpen. Tijd om een ordentelijke schietschijf te halen: Boris moest oppassen. Paranoia en verdachtmakingen lagen op de loer. Robin Brood ging terug naar de stad.