Boris the Blade continued

Hij liep uit het cafe, naar z'n bakje pleur... die had hij nodig.
Maar zo'n streek liet hij niet over zich gaan. nu niet, nooit niet. Hij pakte zijn kopje brandende koffie en gooide het in Jur's gezicht.
'Stef maar lekker, teringlijder die je er bent!!!'
hij pakte zijn beurs en liep weg terwijl Jur zijn ogen probeerde te redden met primitieve reacties.

Hij kan wel alles betalen, dacht Boris, maar dat betekent niet dat ik z'n fucking hoer ben. nazi. fascist. Zelfs dood geboren babies verdienen beter. En Boris liep weg van Jur. Naar god mag weten waarheen dacht hij. Want die vraag had hij zich ook al wel gesteld.

Drie meter verder herinnerde een paki hem eraan dat hij nu één van de zovelen was: 'wanna buy hasjisj?' niemand die het wist. Niemand die er zich om bekommerde. Dit was een grote stad. Voor hetzelfde geld was de man die net bijna tegen hem aan bonkte en snel de metro in glipte wel een oud lid van het Franco regiem. Wie wist dat? En welke gek zou dat bij gaan houden?

De zon deed hem te veel in zijn handpalm kijken aangezien de zon teveel scheen. BAM!!!

'Sorry, are you o.k.?'
De lucht was blauw, zoals altijd. Maar nu was hij toch anders, blauwer dan blauwe hybrids kunnen beminnen. Een vreemd sortig blauw. En 'o.k' was iets dat toch iets te ver van hem afstond. 'Sure' zei boris, terwijl hij eigen die kerel klap wilde verkopen. In de verte hoorde hij gezeur. Hij wist het. Jur kan me toch niet achterlaten. Hijgend kwam hij aansnellen, als een zwakte bod zag boris het.

'hej man what the fuck?'
'Flikker op, ' onderbrak B. hem.'Ga een beenloze pijpen, jij kon die trippende wijven niet handelen. Zoek het nu maar uit!. '

Jur boog het hoofd en terwijl hij een zielig excuus zocht begon Boris aan zijn Odyssee. Jur stamelde even wat maar Boris' rug sprak boekdelen en lieten hem achter. Alleen en zonder antwoorden.

Antwoorden. Ha! het idee alleen al. De wereld draaide al miljarden jaren zonder en alleen de verloren mense had ze zo nodig, zo had Nietsche dat goed bewoord. Net als Jur. De man met z'n scooter was al lang verdwenen. Zeker in Griekenland verzekerd. Ha, zelf Jur zou wel weten dat hij dat nooit moest doen.

'Ik betaal niet je tickets en alles om je hier dood te laten rijden!' Daar begon het alweer. Dat gezeik. Altijd weer. Boris had er genoeg van en wilde weg. Er waren twee oplossingen. Vluchten of vegen. Vluchten had hij al geprobeerd. Jur moest maar uit de weg geveegd.